گو:کدامین شهر از آنها خوشتر است

گفت:آن شهری که در آن دلبر است

خوشتر از هر دو جهان آنجا بود                                          که مرا با تو سر سودا بود

ور میل دلت به جانب ماست بگو

ور هیچ مرا در دل تو جاست بگو

گر هست بگو نیست بگو راست بگو

پرسید چند؟

گفتمش دل مال تو تنها بخند!

خنده کردو دل ز دستانم ربود

تا به خود باز آمدم او رفته بود...

جای پایش بر دلم جا مانده بود!

اگر یار مرا دیدی به خلوت

بگو ای بی وفا ای بی مروت

گریبانم ز دستت چاک و چوکه

نخواهم دوخت تا روز قیامت

بی حضور تو نامم صبوری می شود

                                              دل به تنهایی زدن اوج صبوری می شود

با خیالت می نویسم واژه های فرد را

                                             دیدنت این روز ها هردم ضروری می شود

گر چه تصویر تو را شفاف می بینم ولی

                                            شیشه های مات هم گاهی بلوری می شود

وعده ما هم صدایی بود و اوج سادگی

                                            در عوض دنیای ما دنیای دوری می شود

         تو رو دیدم مثل آیینه تو تنهایی شکستی

                           من کلامی نمی گفتم که برام زندگی هستی

                                            نمی دونستی که چون گل توی قلب من شکفتی

                                                                   چشم تو پر از کلامیست اما هرگز نمی گفتی

از دوست داشتن گفتن از من بیزار شدی

از عشق گفتم از من متنفر شدی

از ماندن گفتم از من دور شدی

بیا به من بیاموز چگونه دوست داشتن را

بیاموز معنی عشق را

وهمیشه در کنارم بمان                       

نیمه شب صورتم را به خدا خاهم کرد

از خدا خواهش دیدار تو را خواهم کرد

تا جان دارم و در سینه نفس

به تو و عشق تو ای دوست وفا خواهم کرد